Αρθροπάθεια της άρθρωσης του ισχίου (κοξάρθρωση) είναι μια χρόνια εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων που οδηγεί σε παραμόρφωση των οστών. Με την κοξάρθρωση, όλα τα συστατικά της άρθρωσης εμπλέκονται στην παθολογική διαδικασία: αρθρικός χόνδρος, οστικές δομές δίπλα στον χόνδρο, αρθρική μεμβράνη, σύνδεσμοι, κάψουλα και μύες που γειτνιάζουν με την άρθρωση. Όταν εμφανίζεται η νόσος, ο αρθρικός χόνδρος καταστρέφεται, εμφανίζονται μικροκατάγματα και οστεόφυτα (οστικές αναπτύξεις) και εμφανίζεται φλεγμονή της μυοσυνδεσμικής συσκευής της άρθρωσης του ισχίου.
Κάθε πέμπτο άτομο παγκοσμίως παραπονιέται για προβλήματα στις αρθρώσεις. Αυτό μπορεί να είναι είτε πόνος ή περιορισμός της κίνησης στις αρθρώσεις, είτε συνδυασμός αυτών των συμπτωμάτων. Κάθε δεύτερη επίσκεψη στα εξωτερικά ιατρεία αφορά ασθενείς με μυοσκελετικές παθήσεις, με το 66% των περιπτώσεων σε άτομα κάτω των 65 ετών. Σύμφωνα με την τελευταία επιδημιολογική μελέτη, ο επιπολασμός της αρθρώσεως του γόνατος και των αρθρώσεων του ισχίου στον ενήλικο πληθυσμό είναι 13%.
Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κοξάρθρωσης:
- Γενετική προδιάθεση. Μια κοινή αιτία της κόξαρθρωσης των αρθρώσεων του ισχίου είναι μια συγγενής ή επίκτητη μετάλλαξη του γονιδίου προκολλαγόνου τύπου II.
- Γεράματα. Ένας πιθανός λόγος για τον επιπολασμό της αρθροπάθειας στην τρίτη ηλικία είναι η ασυμφωνία μεταξύ της βλαβερής επίδρασης του εξωτερικού περιβάλλοντος στον αρθρικό χόνδρο και της ικανότητάς του να ανακάμπτει.
- Πάτωμα. Οι γυναίκες υποφέρουν από οστεοαρθρίτιδα πιο συχνά από τους άνδρες. Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες της επίδρασης των οιστρογόνων των γυναικείων σεξουαλικών ορμονών στον μεταβολισμό των οστών και των ορυκτών. Ωστόσο, η επιρροή του φύλου είναι διφορούμενη - σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, σε αντίθεση με τη βλάβη σε άλλες αρθρώσεις, δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των φύλων για την κόξαρθρο: στους άνδρες, η αρθροπάθεια της άρθρωσης του ισχίου εμφανίζεται τόσο συχνά όσο και στις γυναίκες.
- Υπερβολικό σωματικό βάρος. Η σχέση μεταξύ του υπερβολικού σωματικού βάρους και της εμφάνισης αρθρώσεων έχει αποδειχθεί. Η περίσσεια λιπώδους ιστού αυξάνει το επιβλαβές φορτίο στον χόνδρο. Επιπλέον, ο λιπώδης ιστός παράγει προφλεγμονώδη ένζυμα που βλάπτουν τον ιστό του χόνδρου.
- Δυσπλασίες οστών και αρθρώσεων. Σύμφωνα με έρευνες, το 80% της κόξαρθρωσης που εμφανίζεται χωρίς προφανή λόγο σχετίζεται με προηγουμένως αδιάγνωστες δυσπλασίες της άρθρωσης του ισχίου – δυσπλασία και υπεξάρθρημα.
- Σκληρή σωματική εργασία. Το υπερβολικό φορτίο στις αρθρώσεις του ισχίου κατά τη διάρκεια ορισμένων τύπων σωματικής εργασίας μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη των αρθρώσεων και σχηματισμό αρθρώσεων. Κινδυνεύουν οι αγροτικοί εργαζόμενοι, οι εκσκαφείς και άτομα με παρόμοια επαγγέλματα.
- Τραυματισμοί. Ο κίνδυνος εμφάνισης κοξάρθρωσης αυξάνεται μετά από τραυματισμό του ισχίου. Επιπλέον, η διαδικασία μπορεί να περιλαμβάνει είτε τη μία τραυματισμένη άρθρωση είτε και τις δύο.
- Επαγγελματικός αθλητισμός. Τα επαγγελματικά αθλήματα μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνιση κοξάρθρωσης τόσο λόγω υπερβολικού φορτίου στις αρθρώσεις όσο και λόγω τραυματισμών. Τα δυνητικά επικίνδυνα αθλήματα περιλαμβάνουν την άρση βαρών, το άλμα στον στίβο και το αλεξίπτωτο.
- Ασθένειες των οστών και των αρθρώσεων - ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, λοιμώξεις των αρθρώσεων, αγγειακή νέκρωση, ουρική αρθρίτιδα κ.λπ.
- Ενδοκρινικές παθολογίες - υποθυρεοειδισμός, υποπαραθυρεοειδισμός, ακρομεγαλία (δυσλειτουργία της πρόσθιας υπόφυσης), σακχαρώδης διαβήτης, παχυσαρκία.
Εάν παρατηρήσετε παρόμοια συμπτώματα, συμβουλευτείτε το γιατρό σας. Μην κάνετε αυτοθεραπεία - είναι επικίνδυνο για την υγεία σας!
Συμπτώματα αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Τα κύρια συμπτώματα της κοξάρθρωσης περιλαμβάνουν: πόνο, περιορισμένη κινητικότητα και τσούξιμο στις αρθρώσεις, παραμόρφωσή τους, λειτουργική βράχυνση του κάτω άκρου και περιοδικό οίδημα στην περιοχή της άρθρωσης.
Πόνος ποικίλης έντασης. Ο πόνος στην άρθρωση είναι αρχικά μικρός και εμφανίζεται για μικρό χρονικό διάστημα. Εμφανίζονται ή χειροτερεύουν όταν περπατάτε ή κάνετε άλλη σωματική δραστηριότητα, όπως οκλαδόν, σκύψιμο και άρση βαριών αντικειμένων. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, ο πόνος εντείνεται και ακόμη και η μακροχρόνια ανάπαυση δεν φέρνει ανακούφιση. Επιπλέον, ο πόνος εμφανίζεται με παρατεταμένη ακινησία και στερέωση της άρθρωσης σε μία θέση.
Οι ασθενείς παραπονιούνται για τον λεγόμενο «αρχικό» πόνο στις αρθρώσεις του ισχίου μετά τον ύπνο, την οδήγηση σε αυτοκίνητο και άλλη παρατεταμένη ακινησία. Ο «αρχικός» πόνος με την κοξάρθρωση δεν διαρκεί περισσότερο από 30 λεπτά. Ο πόνος εντείνεται με υποθερμία ή σε στρεσογόνες καταστάσεις. Μπορούν να εντοπιστούν στην περιοχή του γλουτού ή της βουβωνικής χώρας, κατά μήκος του μπροστινού ή πλαϊνού μέρους του μηρού. Όταν ο πόνος εξαπλώνεται κατά μήκος των νεύρων του οσφυϊκού πλέγματος, μπορεί να μεταδοθεί σε μέρη του μηρού που βρίσκονται μακριά από το κέντρο του σώματος ή στο γόνατο. Μερικές φορές ο πόνος εξαπλώνεται στην οσφυοϊερή σπονδυλική στήλη και στην ουρά.
Περιορισμός της κινητικότητας των αρθρώσεων. Οι κινήσεις στην άρθρωση του ισχίου με κόξαρθρο είναι περιορισμένες λόγω πόνου. Σε αυτή την περίπτωση, η περιστροφή (στροφές προς τα μέσα και προς τα έξω) και η προσαγωγή του κάτω άκρου (κίνηση προς το μέσο του σώματος) επηρεάζονται συχνότερα, αλλά η απαγωγή (κίνηση από τον μεσαίο άξονα του σώματος), καθώς και η κάμψη και η έκταση, μπορεί επίσης να περιοριστούν. Η αδυναμία να γίνουν παθητικές κινήσεις στην άρθρωση λόγω έντονου πόνου προκαλεί αντισταθμιστική παραμόρφωση της λεκάνης. Το βάδισμα του ασθενούς αλλάζει, οι γλουτοί προεξέχουν προς τα πίσω και το σώμα γέρνει προς τα εμπρός όταν μεταφέρει βάρος στην τραυματισμένη πλευρά. Με αμφοτερόπλευρη βλάβη, οι ασθενείς με κόξαρθρο αναπτύσσουν «βάδισμα πάπιας».
Με την κοξάρθρωση, εμφανίζεται περιοδικά πρήξιμο στην περιοχή της άρθρωσης, το οποίο μπορεί να είναι αόρατο λόγω του μυϊκού και λιπώδους στρώματος. Χαρακτηριστικό επίσης της νόσου τσούξιμο στις αρθρώσεις κατά την κίνηση, σταδιακή παραμόρφωσή τους και λειτουργική βράχυνση του κάτω άκρου.
Συχνά, η ασθένεια επηρεάζει μια άρθρωση, στη συνέχεια η διαδικασία εξαπλώνεται σε άλλες. Αλλά μερικές φορές η αρθροπάθεια επηρεάζει πολλές αρθρώσεις ταυτόχρονα και εμφανίζεται πολυοστεοάρθρωση. Η πολυοστεοάρθρωση είναι χαρακτηριστική για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή με κληρονομική προδιάθεση και συνοδά νοσήματα - παθήσεις οστών, αρθρώσεων και ενδοκρινικές διαταραχές.
Παθογένεια αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Στην παθογένεση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου, σημαντικό ρόλο παίζουν τόσο οι μηχανικές βλάβες (τραύμα και μικροτραύμα λόγω αυξημένου σωματικού στρες στην άρθρωση), όσο και γενετικοί, ορμονικοί και μεταβολικοί παράγοντες. Συχνά δεν είναι δυνατό να βρεθεί ποιος παράγοντας επηρέασε την ανάπτυξη της νόσου σε έναν συγκεκριμένο ασθενή, αλλά συχνά η ασθένεια αναπτύσσεται μετά από βλάβη των ιστών λόγω μηχανικού τραύματος.
Η βλάβη των ιστών διεγείρει τη διαίρεση των κυττάρων του χόνδρου (χονδροκύτταρα) και η παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών, οι οποίες συνήθως υπάρχουν στον χόνδρο μόνο σε μικρές ποσότητες, αυξάνεται. Οι κυτοκίνες πυροδοτούν τη φλεγμονώδη διαδικασία, για παράδειγμα, υπό την επίδραση της προφλεγμονώδους κυτοκίνης IL-1, απελευθερώνονται ένζυμα που καταστρέφουν τον χόνδρο της άρθρωσης. Επίσης, υπό την επίδραση των κυτοκινών, αυξάνεται η παραγωγή του ενζύμου COX-2 και άλλων ουσιών που έχουν τοξική επίδραση στον χόνδρο.
Επίσης, σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κόξαρθρωσης παίζει η αρθρίτιδα - φλεγμονώδεις παθήσεις της αρθρικής μεμβράνης των αρθρώσεων ή των συνδέσμων με συσσώρευση υγρού στην κοιλότητα.
Η μείωση της ελαστικότητας και της αντοχής του αρθρικού χόνδρου, που σχετίζεται με μεταβολικές διαταραχές, οδηγεί σε μείωση της αντοχής του σε μηχανικά φορτία. Με την κοξάρθρωση, όλα τα συστατικά των αρθρώσεων εμπλέκονται στην παθολογική διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου του υποχόνδριου οστού. Επειδή οι μεγάλες αρθρώσεις των κάτω άκρων αντέχουν το βάρος του σώματος, υφίστανται σημαντική μηχανική καταπόνηση, η οποία προκαλεί μικροκατάγματα στην υποχόνδρια πλάκα και τον χόνδρο. Ως αποτέλεσμα μικροκαταγμάτων, το υποχόνδριο οστό γίνεται πιο πυκνό, γεγονός που οδηγεί σε οριακή ανάπτυξη του οστικού ιστού - οστεοφύτων. Και αυτό, με τη σειρά του, διεγείρει την περαιτέρω υποβάθμιση του αρθρικού χόνδρου.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αρθροπάθεια της άρθρωσης του ισχίου είναι κληρονομική. Η κληρονομική αρθροπάθεια πιθανώς έχει πολυγονιδιακή κληρονομικότητα - που προκαλείται από τη δράση πολλών γονιδίων, καθένα από τα οποία έχει ασθενές αποτέλεσμα. Ορισμένες ασθένειες προκαλούνται από μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν μακρομόρια του αρθρικού χόνδρου, γεγονός που προκαλεί τη ρήξη του. Τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για τη διαίρεση των χονδροκυττάρων μπορεί επίσης να επηρεαστούν. Επιπλέον, κληρονομούνται μεταβολικές διαταραχές όπως η πυροφωσφορική αρθροπάθεια, μια ασθένεια κατά την οποία κρύσταλλοι πυροφωσφορικού ασβεστίου συσσωρεύονται στον αρθρικό χόνδρο και στο αρθρικό υγρό.
Ταξινόμηση και στάδια ανάπτυξης αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Ανάλογα με τα αίτια της νόσου, η κοξάρθρωση χωρίζεται σε δύο κύριες μορφές: πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) και δευτεροπαθή (που προκαλείται στο φόντο ή λόγω άλλων ασθενειών).
Πρωτοπαθής κοξάρθρωση:
- Τοπική (επηρεάζει μόνο τις αρθρώσεις του ισχίου):
- μονόπλευρη?
- διμερής.
- Γενικευμένη (πολυοστεοάρθρωση) με βλάβη σε τουλάχιστον τρεις ομάδες αρθρώσεων (για παράδειγμα, ισχία, γόνατα και μικρές αρθρώσεις των χεριών ή των ποδιών).
Δευτεροπαθής αρθροπάθεια:
- Μετατραυματική:
- οξεία - ως συνέπεια οξείας βλάβης.
- χρόνια - ως αποτέλεσμα της ενασχόλησης με ορισμένα αθλήματα ή ως αποτέλεσμα επαγγελματικών δραστηριοτήτων.
- Μεταβολικά νοσήματα (χρόνωση, αιμοχρωμάτωση, νόσος Wilson, νόσος Gaucher).
- Συγγενείς παθολογίες και αναπτυξιακά ελαττώματα (συγγενής δυσπλασία ισχίου, νόσος Perthes, ολίσθηση επίφυσης μηριαίου οστού, σύνδρομο υπερκινητικότητας, βράχυνση κάτω άκρου, σκολίωση, οστική δυσπλασία).
- Ενδοκρινικές παθολογίες (ακρομεγαλία, υποθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης, υπερπαραθυρεοειδισμός, παχυσαρκία).
- Αποθέσεις αλάτων ασβεστίου (πυροφωσφορική αρθροπάθεια, ασβεστοτενοντίτιδα).
- Παθήσεις των οστών και των αρθρώσεων (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, νόσος του Paget, αγγειακή νέκρωση, λοιμώξεις).
Σύμφωνα με τις κλινικές εκδηλώσεις, διακρίνονται οι ακόλουθες μορφές κοξάρθρωσης:
- Ασυμπτωματικά.
- Εκδηλώνεται, εκδηλώνεται με σαφή κλινικά συμπτώματα:
- ταχέως εξελισσόμενη, στην οποία τα συμπτώματα αναπτύσσονται τα πρώτα τέσσερα χρόνια από την έναρξη της νόσου.
- αργά προοδευτικά - κλινικά σημαντικά συμπτώματα εμφανίζονται μετά από πέντε χρόνια της νόσου.
Σύμφωνα με την ακτινογραφία, διακρίνονται δύο τύποι αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου:
- υπερτροφική - με σημάδια αυξημένης επανορθωτικής απόκρισης (οι βλάβες αντικαθίστανται από νέο ιστό, για παράδειγμα, εμφανίζονται οστεόφυτα).
- ατροφική (μείωση του όγκου των ιστών).
Τα στάδια της νόσου μπορούν να προσδιοριστούν ακτινογραφικά και κλινικά. Για τον προσδιορισμό του ακτινολογικού σταδίου της αρθρώσεως της άρθρωσης του ισχίου, χρησιμοποιείται συχνότερα η ταξινόμηση των Kellgren και Lawrence (1957).
Στάδια αρθρώσεως σύμφωνα με την ακτινολογική ταξινόμηση
| Σκηνή | Σημάδια |
|---|---|
| 0 | Δεν υπάρχουν σημάδια αρθρώσεως στις εικόνες ακτίνων Χ |
| 1 | ο χώρος της άρθρωσης δεν αλλάζει, οπτικοποιούνται μεμονωμένα περιθωριακά οστεόφυτα |
| 2 | ο χώρος της άρθρωσης δεν αλλάζει, οραματίζονται σημαντικά περιθωριακά οστεόφυτα |
| 3 | το ύψος του αρθρικού χώρου μειώνεται μετρίως, οπτικοποιούνται σημαντικά περιθωριακά οστεόφυτα |
| 4 | το ύψος του αρθρικού χώρου μειώνεται σημαντικά, οραματίζονται σημαντικά περιθωριακά οστεόφυτα και υποχόνδρια οστεοσκλήρωση (συμπίεση οστικού ιστού κάτω από την κάτω επιφάνεια του χόνδρου με διαταραχή της δομής του χόνδρου) |
Για τον προσδιορισμό του κλινικού σταδίου της νόσου, χρησιμοποιείται μια ταξινόμηση (1961), η οποία χρησιμοποιεί τόσο κλινικά σημεία όσο και απεικονιστικά κριτήρια.
Κλινικά στάδια αρθροπάθειας
| Σκηνή | Σημάδια |
|---|---|
| 0 | ο χώρος της άρθρωσης στενεύει δυσδιάκριτα και ανομοιόμορφα, οι άκρες των αρθρώσεων είναι ελαφρώς ακονισμένες (αρχικά οστεόφυτα), υπάρχει ελαφρός περιορισμός των κινήσεων |
| 1 | ο χώρος της άρθρωσης είναι σημαντικά στενός (κατά 50-60%), σημαντικά οστεόφυτα, υποχόνδρια οστεοσκλήρωση και κυστική κάθαρση στις επιφύσεις των οστών. Στην κλινική, κυριαρχεί η περιορισμένη κινητικότητα στις αρθρώσεις, ένας τραχύς ήχος τριγμού κατά τη διάρκεια των κινήσεων και η ελαφρά ή μέτρια μυϊκή ατροφία. |
| 2 | παραμόρφωση, ακαμψία της άρθρωσης. ο χώρος της άρθρωσης στενεύει περισσότερο από το 60-70% των φυσιολογικών ή τελείως απόντων, οπτικοποιούνται εκτεταμένα οστεόφυτα, υποχόνδριες κύστεις, αρθρικά "ποντίκια" - οστά, χόνδροι ή μικτές παθολογικές σχηματισμοί που βρίσκονται στην κοιλότητα της άρθρωσης |
Επιπλοκές αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Με την κοξάρθρωση, όλες οι επιπλοκές σχετίζονται ακριβώς με παθολογικές αλλαγές στις αρθρώσεις.
Η πορεία της κοξάρθρωσης μπορεί να περιπλέκεται από τοπικές φλεγμονώδεις διεργασίες:
- θυλακίτιδα - φλεγμονή των αρθρικών θυλάκων στην περιοχή της άρθρωσης.
- τενοντοελυτρίτιδα - φλεγμονή της εσωτερικής επένδυσης της θήκης του τένοντα των μυών.
- σύνδρομο σήραγγας - τσιμπημένο νεύρο λόγω σχηματισμού μεγάλων οστεοφύτων ή παραμόρφωσης της άρθρωσης.
Με την εξέλιξη της κοξάρθρωσης και τη μετάβασή της στα ΙΙ και ΙΙΙ κλινικά στάδια, ο πόνος περιορίζει την κινητικότητα της άρθρωσης και με την πάροδο του χρόνου εμφανίζεται αγκύλωση της άρθρωσης (ινώδης, οστική ή χόνδρινη σύντηξη), συνοδευόμενη από πλήρη ακινησία.
Σημαντική παραμόρφωση της άρθρωσης μπορεί να οδηγήσει σε κατάγματα ή άσηπτη νέκρωση των οστών. Για την κοξάρθρωση, η πιο επικίνδυνη επιπλοκή είναι η άσηπτη νέκρωση της κεφαλής του μηριαίου.
Με σοβαρή κόξαρθρο, μπορεί να υπάρχει υπεξαρθρήματα και εξαρθρήματα της άρθρωσης, καθώς και διείσδυση της μηριαίας κεφαλής στην πυελική κοιλότητα. Εξαρθρήματα και υπεξαρθρήματα της άρθρωσης του ισχίου οδηγούν σε πόνο (αρχικά οξύ, μετά θαμπό και πόνο), που εντείνεται με το περπάτημα και άλλες σωματικές δραστηριότητες, καθώς και παραμόρφωση της άρθρωσης, χωλότητα και μερικές φορές βράχυνση του προσβεβλημένου άκρου.
Παρά την απουσία συστηματικών εκδηλώσεων της ίδιας της αρθροπάθειας, στη σύγχρονη κλινική πρακτική δίνεται όλο και μεγαλύτερη προσοχή στις ασθένειες που σχετίζονται με αυτήν. Πρόκειται για παθολογικές καταστάσεις που υπάρχουν ή προκύπτουν στο πλαίσιο μιας τρέχουσας ασθένειας. Λόγω των φλεγμονωδών αντιδράσεων που συμβαίνουν κατά την αρθροπάθεια, αυξάνεται ο σχηματισμός αθηρωματικών πλακών στα εσωτερικά τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακές παθήσεις. Η μειωμένη σωματική δραστηριότητα λόγω πόνου και η περιορισμένη κινητικότητα των αρθρώσεων οδηγεί σε παχυσαρκία, κατάθλιψη και κακή ποιότητα ζωής. Η μακροχρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί επηρεάζει το ανώτερο γαστρεντερικό σωλήνα, και επίσης ο κίνδυνος καρδιαγγειακών παθολογιών και νεφρικών παθήσεων αυξάνεται.
Διάγνωση αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Η διάγνωση της κοξάρθρωσης γίνεται με βάση τις κλινικές εκδηλώσεις και την ακτινογραφία. Δεν υπάρχουν χαρακτηριστικές εργαστηριακές ενδείξεις για τη διάγνωση της αρθροπάθειας.
Μεταξύ των κλινικών εκδηλώσεων Το κύριο πράγμα για τη διάγνωση της αρθροπάθειας της άρθρωσης του ισχίου είναι ο πόνος και η φύση του. Ο πόνος από την αρθροπάθεια της άρθρωσης του ισχίου εμφανίζεται και αυξάνεται σταδιακά σε αρκετά χρόνια (μερικές φορές αρκετούς μήνες σε μια ταχέως εξελισσόμενη μορφή). Ο πόνος εμφανίζεται ή επιδεινώνεται με την άσκηση ή την ορθοστασία. Εάν ο ασθενής αρχίσει να αισθάνεται πόνο κατά την ηρεμία, σημαίνει ότι έχει εμφανιστεί φλεγμονή (αρθρίτιδα). Η δυσκαμψία σημειώνεται έως και 30 λεπτά το πρωί και με παρατεταμένη ακινησία.
Ο περιορισμός της κινητικότητας των αρθρώσεων αυξάνεται σταδιακά, αυτό ισχύει τόσο για ενεργητικές όσο και για παθητικές κινήσεις. Καθώς αναπτύσσεται η ασθένεια, οι αρθρώσεις παραμορφώνονται και μπορεί να εμφανιστεί λειτουργική βράχυνση του μήκους του άκρου.
Στη φυσική εξέταση Υπάρχει περιορισμένη κινητικότητα των αρθρώσεων, παραμόρφωσή τους, βράχυνση των άκρων, πόνος κατά την ψηλάφηση της άρθρωσης και του μείζονος τροχαντήρα του μηριαίου οστού και μυϊκή ατροφία.
Εργαστηριακές μέθοδοι δεν απαιτούνται για τη διάγνωση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου. Ωστόσο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διαφορική διάγνωση της κοξάρθρωσης με αρθρίτιδα (ρευματοειδής και χρόνια), καθώς με την αρθροπάθεια δεν υπάρχουν φλεγμονώδεις αλλαγές στη γενική εξέταση αίματος και στον ρευματοειδή παράγοντα και το επίπεδο του ουρικού οξέος δεν αυξάνεται. Επιπλέον, χρησιμοποιούνται εργαστηριακές εξετάσεις για τον εντοπισμό αντενδείξεων για φαρμακευτικές θεραπείες.
Ενόργανες μέθοδοι για τη διάγνωση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου:
- Ακτινογραφία - Αυτή είναι η κύρια μέθοδος για τη διάγνωση της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου. Η ακτινογραφία αποκαλύπτει αλλαγές χαρακτηριστικές της κοξάρθρωσης: στένωση του χώρου της άρθρωσης, οστεόφυτα, διάβρωση και εξέλκωση της επιφάνειας του χόνδρου, υποχόνδριες κύστεις και οστεοσκλήρωση. Η εξέταση με ακτίνες Χ είναι η κλασική μέθοδος για τη διάγνωση της κοξάρθρωσης και τα σημεία με ακτίνες Χ αποτελούν τη βάση για την ταξινόμηση της κόξαρθρωσης. Ωστόσο, άλλες μέθοδοι οπτικοποίησης της άρθρωσης, όπως το υπερηχογράφημα και η μαγνητική τομογραφία, χρησιμοποιούνται τώρα όλο και περισσότερο.
- Υπερηχογράφημα (υπερηχογράφημα) - Το πλεονέκτημα του υπερήχου είναι η απουσία έκθεσης σε ακτινοβολία του σώματος.
- Απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI) - σε σύγκριση με άλλες μεθόδους, σας επιτρέπει να απεικονίσετε με μεγαλύτερη σαφήνεια τη βλάβη των αρθρώσεων.
- Αρθροσκόπηση — σας επιτρέπει να αναγνωρίσετε τη βλάβη στον αρθρικό χόνδρο: από ζώνες χονδρομαλάκωσης (μαλάκωμα του αρθρικού χόνδρου) με διάμετρο μικρότερη από 10 mm έως βαθιές ρωγμές που διεισδύουν μέχρι το υποχόνδριο οστό και σχηματισμό βαθιών ελκών. Επιφανειακές και ενδιάμεσες ρωγμές και επιφανειακές διαβρώσεις μπορούν επίσης να απεικονιστούν.
Η ανίχνευση της κοξάρθρωσης συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, αλλά κατά την αξιολόγηση μιας συγκεκριμένης κλινικής κατάστασης, είναι απαραίτητο να θυμάστε την πιθανή δευτερογενή προέλευση της αρθροπάθειας των αρθρώσεων του ισχίου (ως επιπλοκή άλλων ασθενειών, για παράδειγμα, ενδοκρινικές διαταραχές).
Θεραπεία αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου
Η θεραπεία της αρθρώσεως των αρθρώσεων του ισχίου μπορεί να είναι είτε συντηρητική (φαρμακευτική ή μη) είτε χειρουργική. Χρησιμοποιείται συντηρητική θεραπεία στα στάδια 1-2 της νόσου, χειρουργική θεραπεία στα στάδια 3. Η χειρουργική θεραπεία μπορεί επίσης να συνιστάται στο στάδιο 2 σε περίπτωση επίμονου πόνου και μη ανταπόκρισης στη συντηρητική θεραπεία.
Στόχοι της συντηρητικής θεραπείας:
- βελτίωση της ποιότητας ζωής - μείωση του πόνου και αύξηση της κινητικότητας των αρθρώσεων.
- να σταματήσει ή να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου.
Οι μη φαρμακευτικές θεραπείες περιλαμβάνουν:
- εκφόρτωση της άρθρωσης του ισχίου (μείωση σωματικού βάρους, δημιουργία πρόσθετης στήριξης και μεταφορά μέρους του σωματικού βάρους σε μπαστούνι ή πατερίτσες).
- Φυσικοθεραπεία?
- φυσιοθεραπευτικές μεθόδους θεραπείας.
Η θεραπεία της κοξάρθρωσης ξεκινά με μη φαρμακευτικές μεθόδους και η φυσικοθεραπεία παίζει σημαντικό ρόλο. Εάν ο πόνος είναι έντονος, ο ασθενής πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα στήριγμα. Εάν η νόσος είναι σοβαρή και υπάρχουν αντενδείξεις για ενδοπροσθετική, το στήριγμα πρέπει να χρησιμοποιείται εφ' όρου ζωής.
Φαρμακευτική θεραπεία για την κοξάρθρωση περιλαμβάνει φάρμακα που μειώνουν τα συμπτώματα της νόσου. Πρόκειται για αναλγητικά, καθώς και φάρμακα από την ομάδα των μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ). Τα ΜΣΑΦ διακρίνονται σε μη εκλεκτικά και εκλεκτικά.
Τα αναλγητικά και τα ΜΣΑΦ για την αρθροπάθεια της άρθρωσης του ισχίου χρησιμοποιούνται βραχυπρόθεσμα για την ανακούφιση του πόνου και της φλεγμονής. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει αποδεδειγμένο πλεονέκτημα ενός μη στεροειδούς αντιφλεγμονώδους φαρμάκου έναντι ενός άλλου, επομένως η επιλογή ενός συγκεκριμένου φαρμάκου εξαρτάται από τις παρενέργειες που προκαλεί και τη συγκεκριμένη κλινική κατάσταση.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι τα ΜΣΑΦ έχουν μια σειρά από παρενέργειες. Όταν λαμβάνεται, επηρεάζεται η βλεννογόνος μεμβράνη του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση ελκών και αιμορραγίας. Ορισμένα ΜΣΑΦ έχουν τοξική επίδραση στο ήπαρ και τα νεφρά. Επιπλέον, τα ΜΣΑΦ παρεμβαίνουν στη συσσώρευση των αιμοπεταλίων και, ως αποτέλεσμα, ο ασθενής έχει μειωμένο σχηματισμό θρόμβων και τάση για αιμορραγία. Όταν λαμβάνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα ΜΣΑΦ καταστέλλουν τις αιμοποιητικές διεργασίες και μπορούν να προκαλέσουν απλαστική αναιμία και ακοκκιοκυτταραιμία. Η λήψη εκλεκτικών ΜΣΑΦ προκαλεί σημαντικά λιγότερες επιπλοκές.
Οι αλοιφές και τα τζελ που εφαρμόζονται τοπικά προκαλούν λιγότερες παρενέργειες από τα από του στόματος φάρμακα. Για τη θεραπεία της αρθροπάθειας, χρησιμοποιούνται φάρμακα με θερμαντικό και ανακουφιστικό αποτέλεσμα. Μπορεί να περιέχουν τερεβινθίνη, μενθόλη, εστέρες νικοτινικού οξέος, σαλικυλικά και δηλητήριο μέλισσας. Οι εφαρμογές ΜΣΑΦ έχουν επίσης καλό αποτέλεσμα.
Εάν δεν υπάρχει επίδραση από ένα αναλγητικό και τα ΜΣΑΦ ή εάν είναι αδύνατο να επιλεγεί η βέλτιστη δόση του φαρμάκου, μπορούν να συνταγογραφηθούν παυσίπονα κεντρικής δράσης για μικρό χρονικό διάστημα.
Όταν εμφανίζεται φλεγμονή, χρησιμοποιούνται ενδοαρθρικά κορτικοστεροειδή. Τα κορτικοστεροειδή χρησιμοποιούνται όχι περισσότερες από 2-3 φορές το χρόνο, καθώς η συχνότερη χρήση μπορεί να οδηγήσει σε εκφύλιση του χόνδρου.
Στα φάρμακα βραδείας δράσης που μειώνουν τα συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνονται τα χονδροπροστατευτικά, οι μη σαπωνοποιήσιμες ενώσεις από αβοκάντο ή σόγια και υαλουρονικό οξύ. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνονται στις συστάσεις του European League Against Rheumatism για τη θεραπεία της αρθροπάθειας των αρθρώσεων του ισχίου. Τα φάρμακα μειώνουν τον πόνο και βελτιώνουν την κινητικότητα των αρθρώσεων.
Αντικατάσταση ισχίου χρησιμοποιείται σε σοβαρές περιπτώσεις του σταδίου III, όταν ο πόνος δεν μπορεί να εξαλειφθεί και η κινητικότητα των αρθρώσεων είναι σημαντικά περιορισμένη. Η αντικατάσταση ισχίου οδηγεί σε μείωση του πόνου, βελτίωση της λειτουργικής κατάστασης της άρθρωσης και στην ποιότητα ζωής του ασθενούς. Το αποτέλεσμα διαρκεί για 10-15 χρόνια, μετά από τα οποία μπορεί να απαιτηθεί επαναλαμβανόμενη χειρουργική επέμβαση. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, η άρθρωση του ισχίου αντικαθίσταται με τεχνητή απομίμηση από κεραμικό, μέταλλο (χρησιμοποιούνται συχνότερα προθέσεις τιτανίου) ή πολυμερές.
Πρόβλεψη. Πρόληψη
Η πρόγνωση για αρθρώσεις των αρθρώσεων του ισχίου ως προς τη ζωή του ασθενούς είναι ευνοϊκή, αλλά η νόσος συχνά οδηγεί σε αναπηρία. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 80% των ηλικιωμένων ασθενών με κόξαρθρο έχουν μειωμένη κινητικότητα και το 25% αδυνατεί να εκτελέσει καθημερινές δραστηριότητες. Από αυτή την άποψη, η πρωτογενής πρόληψη της αρθροπάθειας του ισχίου είναι σημαντική.
Μέτρα πρόληψης:
- Μειώστε το σωματικό βάρος. Είναι απαραίτητο να προσαρμόσετε τη διατροφή σας για να μειώσετε το βάρος και την πίεση στην άρθρωση. Επιπλέον, η μείωση του όγκου του λιπώδους ιστού μειώνει την ποσότητα των φλεγμονωδών μεσολαβητών που απελευθερώνει.
- Αποφύγετε τη βαριά σωματική εργασία και την αθλητική υπερφόρτωση. Η σωματική υπερφόρτωση είναι συχνά αιτία αρθρώσεων των αρθρώσεων του ισχίου, ενώ η μέτρια σωματική δραστηριότητα, αντίθετα, βελτιώνει την κατάσταση του αρθρικού χόνδρου, διατηρεί τη φυσιολογική του κινητικότητα και μειώνει το φορτίο σε άλλες αρθρώσεις.
- Διορθώστε την υποκείμενη νόσο. Εάν ένας ασθενής έχει ασθένειες που μπορεί να οδηγήσουν σε δευτεροπαθή κοξάρθρωση (ενδοκρινική, ρευματική και άλλες), είναι απαραίτητο να αντιμετωπιστεί η υποκείμενη νόσος. Η ομαλοποίηση των ορμονικών επιπέδων και η επίτευξη σταθερής ύφεσης των ρευματικών παθήσεων είναι ταυτόχρονα η πρωταρχική πρόληψη της αρθρώσεως και επιτρέπει την επιβράδυνση της ανάπτυξής της.
- Οδηγήστε έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Μια ισορροπημένη διατροφή με επαρκή περιεκτικότητα σε φυτικές και ζωικές πρωτεΐνες, πολυακόρεστα λιπαρά οξέα και περιορισμό των απλών υδατανθράκων, καθώς και μέτρια σωματική δραστηριότητα, μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση κόξαρθρωσης ακόμη και με την παρουσία παραγόντων κινδύνου.
Επί του παρόντος, στη νεογνολογία και την παιδιατρική, η πρόληψη των παθήσεων του ισχίου είναι υποχρεωτική. Η έγκαιρα διορθωμένη συγγενής δυσπλασία της άρθρωσης του ισχίου μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης κοξάρθρωσης στην ενήλικη ζωή.